Zaaf

[S ü L h @ N]

Kedilerle ilgili bu durumu yeni ögrenmistim:
Normalde sokak kedisi kendini saldirgan köpeklere
karsi koruyabilirmis. Bu direnci kiran tek sey neymis
biliyor musunuz:
Sevgi...Insanoglu, eger bir sokak kedisinin basini
oksar ve ona sefkat
gösterirse kedicik kendisinin koruma altinda oldugunu
zanneder ve sivri
tirnaklarini içeri çekermis. Ve vahsi köpeklerin azgin
dislerini
girtlaklarinda veya itlaf ekiplerinin zehirli etlerini
midesinde bulurmus.
Küçücük bir
dokunusta gardi düsen ve ölümcül yaralara açik hale
gelen sarmanlarin
kaderinde kendi ask hayatimizin hülasasini
buldum.Biz de Eros'un
sefkatine
siginip, sevdalaninca en mahrem zaaflarimizi
elevermiyor muyuz?

Yillar yili ardina sigindigimiz
barikatlarin
anahtarini gönüllü teslim
edip, tirnaklarimizi içeri çekmiyormuyuz? Sevginin
bizi kollayacagina,
sarip sarmalayacagina dair ön kabulümüz yüzünden
koruma duvarlarimizi
gönüllü kaldirip, yaralarimizi açik hale getirmiyor
muyuz? Sonra ne
oluyor? Sevdamiz en büyük zaafimiza dönüsüyor.
Saçimizi oksayan elin
bizi ilelebet kollayacagina inaniyor, tatli sözlere
kaniyoruz. Taklalar atip,
cilveler yapiyoruz. Ve en ummadigimiz anda, en
korunaksiz halimizle
yakalaniyoruz askin hoyrat yüzüne... Sefkatimiz
katilimiz oluyor. Ders almak mi? Ne münasebet!..
Daha son ihanetin yarasi kabuk baglamadan,
yeni
yaralar için araliyoruz kalbimizin kapilarini...
zavalli bir kedi yavrusundan farkimiz yok askin
karsisinda...
Boynumuzda, kalbimizde pençe
pençe darbe izleriyle, her sicak dokunusta çocukça
uysallasip, her
hayalkirikliginda "köpek gibi" pisman olarak, her
terkediste aci çekip
her dönüste biraz daha kanayarak, kanayan yerlerimizi
kediler gibi dilimizle
yalayarak, "Bir daha asla"larla "Daima"lar arasinda
yalpalayarak yara bere içinde yasiyoruz.
O yüzden "Melek"ler, içe kivrik patilerle gömülüyor.
Ve hayata "Seytan"lar hükmediyor. Belki de en iyisi
kuyrugu her daim dik tutmaktir...
Sefkate kanmis mefta bir ev kedisi
olmaktansa, gardini almis
hayatta bir sokak kedisi kalmak daha iyidir.

Can DÜNDAR