yükünüz hafif ,cumanız mübarek olsun

[deniz]

Ruhum el çekmiş bel bağladıklarından
Şimdiden devriliyor gibi “sarsılmaz” fikirleri
Boşuna yük etmişim aklıma bu zifirleri
Yeni yeni anlıyorum neden bu kadar inlediğimi:
Baş ucunda beklerken hastalığın, farkettim de bir kaç şeyi:
Sahi! Nerdeler hayallerim ? Nereye kaçtılar sicim gibi ?
Hele o, o rutin işlerim hani olmazsa olmazlarımdı
İtiraf etsin hadi. Gitti, gitti işte hepsi
Umutlarım bile mi? Ah evet! Onlar yiteli çok olmuştu zaten
Ve nihayet yalnızım işte
Şimdi ne altında ezildiğim o bitmez tükenmez telaşlarım
Ne kendisi gelmeden yoran “gelecek hayallerim” yanımda.
Şimdi sadece ben mi varım hayatta?
Pek de yalnızlık değil aslında, ”yalınlaşmak” denir belki buna
Ve kendime geliyorum yaklaştıkça aslıma
Benimle olduğunu zannettiklerim…
Benden izin almadılar ki hayatıma girerken, izin alarak çıksınlar…
İzin alarak sahiplenmedim ki, izin vererek bırakayım
Her olayın merkezi sandığım, başrol oynadığıma kandığım zamanlar
İşsiz güçsüz bir âvareden hiç de farklı değilmişim meğer
Gözümde büyütüp kendimi işe yarar bildiğim ben
O ahmak adamın yaptığını yapmışım yıllarca
Hani o gemiye binip de, yol boyunca yükünü sırtından indirmeyen
Dert edindiklerim, yük bildiklerim, bırakıversem kendi hallerine gideceklermiş
Sahiplenmeseymiş onları, sadece “emanet bırakıldıklarını” hatırlasaymışım
Bu kadar yükün altında ezilmeyecekmişim
Aciz olan benim,
Bir kollayanım olacaktı elbet, kendimi dev sanmasaydım
Emanet ağır yük; değil ki sahiplik…
Bu yüzden ezildim işte, bir düzine cahillik...
Oysa kaldırabileceğim kadar verilmişti bana
Daha fazlasına karışarak kendime eziyet eden benim
Ruhum uyanıverdi, hani o yıllardır durmadan kıvranan
Sen de yeter ki O'na dayan, çünkü
İnşaAllah derse yakaran, inşa eder Yaradan






Yükünüz hafif, Cumanız mübarek olsun efendim.


Senai Demirci

[TATYANA]

 

[Çetin35]