“Son”um bir muamma

[Çetin35]

Her gecenin bir sabahı olduğu gibi, her baharın ardından bir Sonbahar vardır. İşte hayat, ya sondasın ya da sona yaklaştın!

Günler, aylar, yıllar ne çabuk geçiyor an be an. Zamana yetişebilir misin sanıyorsun?

Ne kadar kaçabileceksin ki hakikatlerden? Ne zaman göreceksin kaçınılmaz sonunu? Ne zaman, ne son bekler seni..

Güneşi göremez gözler ve geceye isyan eden gözler oldu. Gün sana ait değil ki yürüdüğünde önünü göreceğini sandın? Geceler de senin değil ki? Gözünü her kapattığında gece olsun sana. Aslında bilir misin? Sen bile sana ait değilsin! Gece ve gündüz sana nasıl ait olsun? Gördüğün hiçbir şey senin değil ki. Hiçbir zaman da olmadı.

Göz görebildiği ölçüde görür hakikatleri. Ve gözün gördüğü kadarsındır bu kısacık fani hayatta.. Sen göremediğin için güneş yok değildir! Ve yine sen göremediğin için hep gece yoktur! Yanlış tahayyül ettiğin zanlar gün geldi seni yarı yolda bıraktılar. Fakat hakikat peşini hiç bırakmaz aslında. İşte o zaman yanlışlar bir bir çıkıverirler ortaya… Zannettiğin hayat seni yüz üstü bırakmıştır. Anlarsın ki pişmanlıkların hiç bırakmaz yakanı..

Lâkin, bu en büyük başlangıçtır senin hayatında.. Zannettin ki son’a yaklaştın.. Ama gerçekler hiç de öyle görünmedi gözüne. Başlangıç zannettin hep dünya hayatını… Unuttun yine son durağının asıl başlangıç olduğunu…


                                                                 MERVE TABAN - m.asyanur@hotmail.com

[yaradaş]

..gün sana ait değil ki yürüdüğünde önünü göreceğini sandın..
teşekkürler...

[hikmet]

                    İşte hayat...